13 nisan...nişan

Kendime bir blog oluşturmak uzun zamandır aklımdaydı.Dün, evet bu gün dedim ama zamanım olmadı.Neden dün?Çünkü dün 13 yıl önce eşimle nişanlandığımız,çok güzel geçen,bir sürü anıyla dolu bir gündü.

Geriye dönüp baktığımda,hayatımdaki mutlu anların üzüntüyle hatırladıklarımdan daha fazla olduğunu gördüğüm için şanslıyım.Yada şimdi yılların bana öğrettikleriyle daha bir aldırmaz olduğum için ,öyle hatırlamak istiyor da olabilirim....
Üniversiteye başladığım gün günlük tutmaya başlamıştım.Okul bitene kadar yazmaya da kararlıydım....Ben nerden bileyim dört yıllık okulu yedi yılda bitireceğimi....Tabiki okulumun uzamasının sebebi hayatıma derslerden başka çok daha fazla şeyi sığdırma hevesimdi,zaten bu durumda bunlar sığmazdı dört yıla:)Neyse....yedi yıl boyunca yazdım da yazdım,satırlar ,sayfalar,defterler dağ gibi oldu...Sonra okul bitti,ben evime ,aileme döndüm,herşeyi geride bırakmanın hüznü ve ne olacağımın belirsizliğiyle...Günlerce oturup okudum yedi yılda yazdıklarımı,sürükleyici bir roman gibi pek keyifli geldi....Ve bitince evimizdeki odun sobasının yanına oturdum....Tek tek sayfaları koparıp hepsini yaktım...
Şu an bunu okuyan kişinin aklından geçenleri tahmin edebiliyorum...Ama kendime göre çok iyi bir sebebim vardı....
Hayatım boyunca akıllı uslu ,annesinin babasının sözünden çıkmayan,hanımhanımcık bir kız olamadım,yalan da söyledim,hiç istemedikleri şeyleri de yaptım....hatta çok iyi çekmece dolap karıştırıp annemin babamın aşk mektuplarını bulup onları tehdit bile ettim:)))işe de yaradı....Yaaaa işte....Eğer benim,benim gibi bir çocuğum olursa ne yaparım diye düşündüm.Hele bir de benim yaptığımı yapıp,ergenliğim,gençliğim boyunca yazdıklarımı okursa ne yaparım çocuğumu nasıl dizginlerim dedim kendikendime.....O korkuyla da yaktım gitti anılarımı:))
Aslında herşey ondan sonra başladı...Sonrası mı daha sonra....