2 temmuz

Az önce kardeşimle telefonda konuşurken ,ayın kaçı olduğunu ikimiz de hatırlamayınca bu günün aklıma getirdiği çok şey olduğunu farkettim.Ne aileden birinin özel günü,ne bir doğum günü,ne bir yıl dönümü...I just called to say I love you:)))hehhee...

Demekki hatırlanmasını istemediğimiz şeyler böyle tutunup kalıyor beynimizin bir köşesinde...

Dört yıl öncesine gittim.Dört yıl önce tüm aile kızkardeşimin düğününde kuduruyor olacaktık bu gün.Bir ay öncesinden hepimizin içini saran sebebini bir türlü anlayamadığımız o iç sıkıntısına rağmen pek heyecanlıydık.

Bizim ailenin kadınları az buçuk ermiştir rüyalarımız çıkar,hatta rüyalarla yaşarız...Ben başta olmak üzere,teyzeler,teyze kızları,kuzenler annemi çok sık görür olduk rüyalarımızda o sıralar.Annem hep denizde dalgalarla boğuşuyor,kürek çekiyor,yüzüyor ve hep bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.Ve annem hastalandı...

O capcanlı enerji dolu komik kadın birden sessizleşti,çöktü...Uzun süren bir yığın araştırmadan sonra teşhis kondu ,annemin beyninde neredeyse limon büyüklüğünde bir kitle vardı.İlk şoku atlattıktan sonra hızla toparlanıp annemi babamı alıp Mersin den İstanbula geldik ...

Esas zor günler yeni başlıyordu hepimiz için heleki nedense bir çok şeyi gizlediğimiz annem için.Hepimiz koşturuyorduk ,doktorların cerrahların kapılarında bekliyorduk saatlerce ...zaman çok azdı çünkü annem ameliyat olmazsa iki ay yaşayacaktı....ameliyat olursa ise en fazla birbuçuk yıl...bir yıldan biraz fazla bir zamanı kazanabilmek içindi tüm çabamız....

Herşey ayarlandı ve kızkardeşime beyaz gelinliğini giydireceğimiz günde anneme beyaz ameliyat önlüğünü giydirip o buz gibi ameliyathane kapısından bilinmeze doğru yolculadık onu...sonrası ise beş saatlik bir ameliyat,günlerce yoğun bakım, beyin lenfoması,akciğer emboli,tekrar yoğun bakım,tekrar tümörler,kemoterapi,radyoterapi,tekrar yoğun bakım...aylarca devam eden zorluklar...
İşte bunları düşündüm dakikalarca iş yerinde gözlerim doldu...Annemin sesini duymak istedim ama duyamadım......
Çünkü yemeğini yemişti ve uyuyordu:))))
Dört yılı doldurduk bu gün, anneme ve bizlere armağan edilmiş iki buçuk yıl demek bu
Annemin hastalığı çok canımızı yaktı ve yıprattı hepimizi ama çok fazla deneyim de kazandık, kolay pes etmemeyi öğrendik,hayatın her anının değerini bilmeyi yada enazında arasıra bunu hatırlayabilmeyi...
Annem yürüyemiyor,tekerlekli sandalyede ama iki çocuğunun evliliğini,ikinci torununu görebildi...ve hepimiz hayretle babamı izledik,bir erkeğin karısı ve çocukları için neler yapabileceğini
Hayat zor gerçekten... ama bu zorlukların üstesinden geldikçede yıpranırken diğer yandan daha güçlü oluyoruz....çok basit bir sözdür ama herşey insanlar için...iyilikler de kötülükler de ...yaşamamız için